Bu sayfayı yazdır

BU EV BENİM DOĞDUĞUM EV...

09 Ara 2014

Tam altmış beş sene önce,
Bu ev benim doğduğum ev…
Maziye bir köprü bence!
Bu ev benim doğduğum ev...

Bu ev nerde, yer neresi?
Kim sorarsa, şu adresi;
Terme, Hamam Mahallesi...
Bu ev benim doğduğum ev...

Bakman eski olduğuna,
Boyaları solduğuna,
Şükür böyle kaldığına,
Bu ev benim doğduğum ev...

Yıl kırk dokuz, o senesi,
Kurbanın da arefesi,
Burda aldım ilk nefesi,
Bu ev benim doğduğum ev...


Bu evi ilk dedem kurmuş,
Çoluk-çocuk burda durmuş,
Gurbet elde doğmak varmış,
Bu ev benim doğduğum ev...

Alucra öz memleketim,
Terme ise ilk gurbetim,
Hatıralar tek servetim!
Bu ev benim doğduğum ev...

Yıllar sonra geldim, buldum,
Duygulandım, duygu doldum,
Yeniden bir çocuk oldum!
Bu ev benim doğduğum ev...

Duvar yıkık, tavan çökük,
Cam-çerçeve kırık dökük,
Terkedilmiş boynu bükük,
Bu ev benim doğduğum ev...

Ne ekmek ne aş olurdu,
Terekleri boş olurdu,
Yine gönlüm hoş olurdu,
Bu ev benim doğduğum ev...

Yokluk vardı, anam tutar,
Suya şeker, ekmek katar...
Neyse... Burda çok ah yatar!..
Bu ev benim doğduğum ev...


Arif der ki; ne söylesem,
“Konuş... Evim konuş..„ desem,
Ev anlatsa ben dinlesem!..
Bu ev benim doğduğum ev...


Samsun - Terme, 07 Ekim 2014



 
ozan-arif.ws | ozan-arif.net | ozan-arif.org | arif.info | © 2019 Tüm Hakları Saklıdır